Patron Szkoły Katolickiej

Kardynał Stefan Wyszyński – Patron Szkoły

Stefan Wyszyński urodził się 3 sierpnia 1901 roku w Zuzeli, malowniczej miejscowości nad Bugiem, położonej na pograniczu Podlasia i Mazowsza, w czasie, gdy Polska była podzielona między trzech zaborców. Zuzela, będąca częścią zaboru rosyjskiego, stała się miejscem, w którym młody Stefan poznał gorzki smak niewoli, co zbudowało w nim głębokie poczucie patriotyzmu. Jego dzieciństwo naznaczone było tragiczną utratą matki, która zmarła, gdy miał zaledwie 9 lat. Ta osobista tragedia pogłębiła jego duchową więź z Matką Bożą, którą nazywał „Tą, która nie umiera”, a która stała się jego przewodniczką i pocieszycielką przez całe życie.

Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie i Łomży, Stefan Wyszyński wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku. Święcenia kapłańskie przyjął 3 sierpnia 1924 roku. Chociaż ceremonia miała miejsce w trudnych warunkach zdrowotnych, ponieważ wkrótce po wyjściu ze szpitala, to wkrótce potem odbył swoją prymicyjną Mszę świętą na Jasnej Górze. Wyszyński kontynuował naukę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie uzyskał doktorat z zakresu prawa kanonicznego i nauk społecznych na podstawie pracy „Prawa Kościoła do szkoły”. Po studiach podjął podróż naukową po krajach Europy Zachodniej, interesując się zwłaszcza działalnością Akcji Katolickiej i chrześcijańskich związków zawodowych.

Po powrocie do Polski, Wyszyński objął stanowisko profesora nauk społecznych w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku, a także redaktora „Ateneum Kapłańskiego”. Jednocześnie prowadził działalność społeczną, angażując się w prace z robotnikami, wykładając na Uniwersytecie Robotniczym i działając w Chrześcijańskich Związkach Zawodowych.

Podczas II wojny światowej, jako rozpoznawalny duchowny i intelektualista, był poszukiwany przez Niemców. Został zmuszony do ukrywania się, m.in. w Wrociszewie, Laskach oraz w innych miejscach. Podczas Powstania Warszawskiego pełnił rolę kapelana grupy AK „Kampinos”, pomagając rannym i poszkodowanym. Z płonącej Warszawy dotarła do niego nadpalona kartka z hasłem „Będziesz miłował”, które stało się dla niego duchową siłą.

Po zakończeniu wojny Wyszyński powrócił do Włocławka, gdzie podjął odbudowę zniszczonego seminarium, a także organizację życia duchowego w diecezji. W 1946 roku, po śmierci kardynała Augusta Hlonda, papież Pius XII mianował go biskupem lubelskim. Sakrę biskupią przyjął 12 maja 1946 roku, a jego działalność w Lublinie, szczególnie wsparcie dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, przyniosła ogromne owoce w odbudowie Polski po wojnie.

Dwa lata później, po śmierci kardynała Hlonda, Wyszyński objął stanowisko Prymasa Polski. W jego pasterskim liście inauguracyjnym z dnia ingresu podkreślił, że nie jest politykiem, lecz duchowym przewodnikiem, apostołem Jezusa Chrystusa, gotowym bronić Kościoła przed trudnościami czasów komunizmu.

W 1950 roku, w obliczu rosnącej wrogości ze strony władzy komunistycznej, Prymas Wyszyński podjął trudną decyzję o podpisaniu „Porozumienia” między Episkopatem a władzami PRL, choć wiedział, że władze nie zamierzają dotrzymywać jego warunków. W 1953 roku, po objęciu godności kardynalskiej, Wyszyński został aresztowany i internowany przez władze komunistyczne. Po trzech latach, 26 października 1956 roku, został uwolniony. W okresie internowania w Komańczy napisał tekst Ślubów Narodu, które zostały uroczyście złożone na Jasnej Górze 26 sierpnia 1956 roku, jako Jasnogórskie Śluby Narodu.

Wyszyński z wielką roztropnością i odwagą prowadził Kościół przez czas komunizmu, organizując Wielką Nowennę przed Jubileuszem Tysiąclecia Chrztu Polski. W 1966 roku, mimo braku papieskiej wizyty, uroczystości milenijne na Jasnej Górze stały się symbolem duchowego zwycięstwa Kościoła i Polski. W latach 60. uczestniczył w Soborze Watykańskim II, wnosząc cenne doświadczenia Kościoła w Polsce, a także składając papieżowi Pawłowi VI memoriał z prośbą o ogłoszenie Maryi Matką Kościoła, co miało miejsce 21 listopada 1964 roku.

Po wyborze kardynała Karola Wojtyły na Papieża w 1978 roku, Prymas Wyszyński cieszył się z tego wielkiego wydarzenia, a w 1979 roku przyjął papieża Jana Pawła II w Polsce, co miało ogromne znaczenie dla narodu i Kościoła. Jako duchowy przewodnik w okresie „Solidarności”, wzywał do pokoju społecznego i odpowiedzialności.

Stefan kardynał Wyszyński zmarł 28 maja 1981 roku w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Pogrzeb zgromadził tysiące ludzi, zarówno wierzących, jak i niewierzących, którzy oddali hołd „Ojcu Narodu”. Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1989 roku, a 3 października 2019 roku papież Franciszek zatwierdził dekret o beatyfikacji kardynała Wyszyńskiego. Beatyfikacja odbyła się 7 czerwca 2020 roku w Warszawie, stanowiąc ważny moment w historii Kościoła i Polski.

Prymas Tysiąclecia, Sługa Boży, był człowiekiem głębokiej wiary, odważnym obrońcą Kościoła i Narodu, którego życie i działalność stanowią wzór niezłomności, mądrości i miłości dla Ojczyzny.

Zdjęcia: https://pl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Wyszy%C5%84ski